Lifestyle, Persoonlijk

Leven met een hartritmestoornis

21 november 2018

Lieve volgers, deze keer een persoonlijk verhaal! In de hoop dat jullie vooral heel goed naar jullie lichaam luisteren en voor een second opinion gaan wanneer je het niet vertrouwt! Daarnaast is het voor mijn mentale verwerking fijn om het van me af te schrijven.

So, let’s go…

The start of my shitty heart

Hoe het begon.. Ik heb altijd een hoge hartslag gehad. Trachycardie noemen ze dat ook wel.

Op mijn 21ste last kreeg van overslagen. Dit begon onschuldig, een enkele tot een paar keer sloeg die over. Uiteindelijk heb ik me wel laten onderzoeken door een cardioloog op die leeftijd. Echo van het hart en een fietstest. Resultaat: hartklep iets te wijd en gewoon een shitty conditie.

Helaas werden de overslagen alleen maar erger. In het eerste ziekenhuis vroeg de cardioloog zich af of ik geen drugs gebruikte in het weekend of veel dronk. Bij deze: laat je dus nooit afpoeieren door een specialist. Wat ik overigens wel deed! Het was vast niks..

Second opinion

Naarmate de tijd vorderde waren het geen overslagen meer maar een vast ritme dat extreem hoog was. Dus weer naar een cardioloog. Fietstesten, echo’s, holterkastje voor freaking 6! weken. Waarna ik geen huid meer over had.. Uiteindelijk kwam er niets uit. Daarna heb ik een second opinion aangevraagd voor het LUMC. Maar omdat ze de hartritmestoornis niet konden opvangen en op een hartfilmpje konden zien, konden ook zij geen diagnose stellen.

Ondertussen hielden mijn ‘aanvallen’ steeds langer aan. Het liep op van 30 minuten, naar een uur tot 2,5 uur met een ritme van 220 slagen per minuut. Ik kon niet meer sporten.Was bang dat ik een hartstilstand zou krijgen. Durfde bijna de deur niet meer uit. Ook omdat ze mij hadden opgedragen om tijdens een aanval de ambulance te bellen. Tja, sta je dus net in de kroeg…

Licht aan het einde van de tunnel

Uiteindelijk had ik op 1 januari 2018 weer een ‘aanval’. Na enkele uren schoot het ritme nog steeds niet terug waardoor ze eindelijk op de Spoedeisende Hulp een hartfilmpje konden maken van de hartritmestoornis. Thank god!!! Dat heeft even wat jaren geduurd. Het vervelende was wel dat het ritme na een dikke 6 uur nog steeds met 220 slagen per minuut door mijn lichaam gierde. Het ritme werd uiteindelijk gereset met medicatie waarbij je flinke druk op de borst ervaart en het hart van 220 naar 80 slagen per minuut daalt. En vervolgens weer een klein beetje hoger werd maar voor mij vrij normaal..

9A7AD04E-E9BE-4B57-A72D-48036B32E0FB.jpeg

De diagnose

Na dit uitstapje naar de SEH had ik 2 maanden later een afspraak bij de cardioloog in het Groene Hart Ziekenhuis. Eindelijk eens iemand die mij serieus nam en mij een diagnose kon geven: AVNRT. Ik bespaar jullie de medische uitleg maar het kwam neer op een extra bundel bij de AV-knoop in het hart. Hierdoor blijft de prikkel (hartslag) rond circuleren in een heel hoog tempo. De oplossing was: dagelijkse medicatie of een ingreep (ablatie). Ik had voor mijzelf al bedacht dat het een ablatie ging worden, in de hoop dat het daarna helemaal verdwenen zou zijn. Bij een ablatie branden ze die extra bundel weg. Het is niet vrij van risico’s.

De ablatie

De cardioloog heeft mij na deze afspraak aangemeld voor een ablatie. Dit zou over 3 maanden gebeuren ivm een wachtlijst. Ze voeren een ablatie alleen uit in bepaalde ziekenhuizen. De wachtlijst was iets langer dan verwacht.. Ein-de-lijk was er een datum na 7 maanden. Mede doordat ik zelf iedere week had gebeld voor de laatste 4 weken.

Ten tijde van dit schrijven is het nu zo’n 3 weken geleden. Op 29 oktober stond de ablatie gepland. Uiteraard was ik zo zenuwachtig dat mijn hart 3 dagen daarvoor nog even vervelend ging doen. Resultaat: een paniekerige moeder naast mijn bed, een vrij vroeg bezoek aan de SEH en weer een dag naar de herrie. Na zo’n aanval kon ik alleen maar slapen aangezien het een aanslag op mijn lichaam was.

D3A64019-F793-4EA5-8A1A-25E8177FFDD2.jpeg

Enfin…. De dag voor de ablatie moest ik mij in de middag in het ziekenhuis melden. Ik lag heel gezellig met een surrogaat opa en oma op de zaal. Zo fijn die afdeling Cardiologie.. 🙂 Laten we zeggen dat ik de gemiddelde leeftijd flink naar beneden haalde. Op maandagochtend moest ik, nuchter en al, om 7.15 klaar staan voor de taxi. Uiteraard was mijn moeder wel aanwezig om mij te vergezellen, anders  had ik mijzelf redelijk zenuwachtig gemaakt in die taxi.

In het LUMC was er echt ontzettend lief personeel. Gelukkig was ik als eerste aan de beurt en kwam er geen spoedgeval tussendoor. Nadat ik mijn fantastische operatiepak had aangetrokken kwam de assistente mij al ophalen om naar de OK te gaan. Wat overigens maar 30 meter verder was. Tijdens de ablatie mag je niet onder narcose, omdat ze de hartritmestoornis anders moeilijk kunnen opwekken.

Na wat kleine voorbereidingen begon de cardioloog met de plaatselijke verdoving in mijn lies. Net zoiets als bij de tandarts. Daarna plaatste ze 3 buisjes in mijn lies. Hierdoor gingen er katheters via mijn slagader naar het hart toe. Dit was echt een heel vreemd gevoel. Een beetje irritant, kriebelig en eng. Zodra de katheter bij mijn hart aankwam schoot het snelle ritme er direct in. Daarna werd het onderzoek gestart. Er staat 1 cardioloog aan de tafel die de katheters bedient, 1 cardioloog achter de schermen en 2 assistenten. Waarvan er 1 constant contact met mij hield. Eerst werd er gekeken of het echt een AVNRT was. Dit duurde wat langer omdat het niet helemaal duidelijk was. Constant ging het ritme van 220 naar 85 naar 220 enz. Echt gigantisch vermoeiend. Toen ze het er beiden over eens waren dat het een AVNRT was konden ze beginnen met het branden van de extra bundel. Na 1 keer branden werd er adrenaline via mijn infuus toegediend om te bekijken wat het hartritme ging doen. Dit voelt alsof je aan het sporten bent, het hartritme gaat steeds sneller. Helaas schoot deze weer naar 220 toe. Nog maar een keertje branden, wat overigens best pijnlijk was deze keer. Weer adrenaline, weer 220. Maar, na 3 keer branden was het klaar! Uiteindelijk waren we al 2,5 uur verder en was ik volledig gesloopt. Als laatste werd er een drukverband aangelegd en mocht ik zo’n 5 uur niet bewegen. Na een lekker bammetje, hell yeah na zo’n 15 uur nuchter, stond het ambulancepersoneel al klaar om mij weer naar Gouda te brengen.

Dikke hulde aan het ambulancepersoneel. De chauffeuse nam expres een route zonder veel hobbels. Aangezien je echt wel (extra) ziek kan worden achterin die ambu. En natuurlijk omdat mijn been zo stil mogelijk moest liggen, anders heb je kans op een slagaderlijke bloeding.

8C994ACF-8D2E-47A1-A0F5-0E30B7FC9100.jpeg

Herstellen

Die middag is het best een beetje pijnlijk geweest. Je zag vrijwel niets in mijn lies maar aan de binnenkant was het helemaal beurs. Ze hebben dan ook wel lekker met die katheters door mijn ader zitten rommelen. Wat paracetamol deed wonderen. En een zakje M&M’s overigens ook. Ook een wonder was het eten.. In Gouda hebben ze gewoon een heel keuzemenu!

21BCF3A4-3C75-4B31-BE4C-D41EACF1F1A9.jpeg

De dag na de ablatie mocht ik weer naar huis, althans, naar mijn ouders. Lekker even laten vertroetelen. Ik dacht na 3 dagen weer te gaan werken maar echt niemand had gezegd dat het zo zwaar zou zijn. Man, ik kon bijna niks. Kleine stukjes wandelen na een aantal dagen. Als ik ‘s ochtends had gedoucht was ik al klaar met de dag. Naast het feit dat ik behoorlijk warrig en vergeetachtig was. Die lies heeft zeker nog een week zeer gedaan. Na een ruime week ben ik, lekker eigenwijs, halve dagen gaan werken. En weer zou ik je aanraden om echt naar je lichaam te luisteren. Na een hele dag werken en een verjaardag viel ik namelijk bijna om en had ik pijn op de borst.

A9053FFD-0B9D-4F2A-81F9-9A74AAE71F0B

Maar, lichtpuntje, na 3 weken gaat het echt beter. Ik voel me een stuk rustiger. Mijn lichaam is nog wat slap maar dat komt wel goed. In januari start ik via de fysio met hartrevalidatie, daarna kan ik hopelijk weer het sporten oppakken. Nu alleen nog ‘even’ vertrouwen terugkrijgen in mijn lichaam en dan kan ik mijn oude leven weer oppakken. Het leven van vóór de hartritmestoornis. Ik weet amper nog hoe dat was maar ik verheug me nu al op een leven zonder SEH bezoekjes, angst en vermoeidheid!

Lang verhaal maar ik hoop echt dat jullie ook goed naar jullie lichaam luisteren! Je gezondheid is tenslotte het belangrijkste dat er is. Dat heb ik ondertussen wel geleerd!

XOXO,

Mariska

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

%d bloggers liken dit: